Zaterdag 23 december - dag 6: La Guácima - Zoo Ave en Calle Muñoz hasta arriba

Een brief sturen naar iemand in Costa Rica? Makkelijk, je schrijft het adres op de enveloppe en gooit het in de brievenbus. Toch? Nee, niet dus. Dat wil zeggen, je schrijft er wel een adres op maar dat ziet er een beetje anders uit dan in de rest van de wereld. En Costa Rica is er trots op!

Eerst doen we vandaag de was. Abeliza (je schrijft het met een z, niet met een s zoals ik eerst dacht) wijst me één van de drie wasmachines aan die buiten staan, de grootste. Ze houdt erg van wassen, legt ze uit, en heeft voor alle soorten was een andere machine. Die staan gewoon buiten onder een afdak en daarnaast is er een grote stenen bak voor het spoelen. We vullen de machine eerst met koud water, zij strooit ongeveer een kilo waspoeder erin en dan zetten we hem aan, op een kwartier. Onderin bewegen de schoepen en dat is het. Net als vroeger, ik herinner me het nog goed. Na dat kwartier vis ik alles eruit en gaat het in de spoelbak. De kraan open, even alles met de hand flink bewegen, klaar. Nou ja, dat dacht ik. Maar Abeliza komt met een fles wasverzachter aanzetten en gooit een halve liter in de bak. Moet tien minuten staan, daarna spoelen we het opnieuw uit en hangen we het op. Drogen doet het aan de lijn binnen een kwartier.

Daarna gaan we naar de dierentuin (en rescue center) van Alajuela. Mauricio en Jette bleven thuis met Hugo, zij waren er al eens geweest en hadden behoefte aan een ochtendje rust. Hoewel Mauricio al om vijf uur 's morgens met zijn moeder naar de overdekte markt in Alajuela was gegaan om inkopen te doen voor de kerstlunch waar we voor uitgenodigd zijn. Maar goed, even het adres opgezocht van de Zoo. Het postadres is: 2.3 km al este del cruce de Manolo's, ruta 3, hacia el B° San José., Provincia de Alajuela, Alajuela, Costa Rica. Oftewel: 2,3 km ten westen van kruispunt Manolo, weg nummer 3, tot Barrio (wijk) San José. Tja, dan moet je maar hopen dat je brief goed aankomt. Maar wij sturen geen brief, we gaan gewoon op bezoek en dan kun je het adres natuurlijk heel makkelijk via Google Maps invoeren.

We zijn de tweede auto op de parkeerplaats, het belooft dus een rustig bezoekje te worden. Het is ook pas tien uur, in verband met de feestelijke lunch zijn we op tijd vertrokken. Mille wordt in de buggy gezet, onder enig protest, en we lopen naar de ingang. Al vóór we daar zijn hebben we tal van kleurrijke papegaaien en leguanen gezien. We vinden het de toegangsprijs nu al waard! En het klopt, we zien ontzettend veel verschillende diersoorten. Die worden hier opgevangen om zo nodig te herstellen en later waar mogelijk weer uitgezet. Heel veel vogels, apen (vooral de kleinere soorten), reptielen en zoogdieren. We hebben te maken met een non-profit organisatie die door het hele land het welzijn van de dieren beheert. Het geheel is mooi en overzichtelijk aangelegd. Je volgt gewoon de route en komt dan overal langs. We vermaken ons prima en zijn er zo'n tweeëneenhalf uur zoet.

Na de dierentuin rijden we direct door naar het huis van de moeder van Mauricio. Haar adres is: Calle Muñoz hasta arriba. Oftewel, het huis aan het eind van de straat. Er staan nog meer huizen maar de postbode zal het ongetwijfeld begrijpen. En anders komt het wel bij familie terecht die het alsnog op de goede plek zal bezorgen.

 

  

Zelfs de schildpadden staan hier in de file!

                                                                                         

                  

De voorbereidingen voor de lunch zijn al een paar uur bezig als we aankomen.

Het ziet er heerlijk uit allemaal. We krijgen eerst een verkoelend drankje, water met kruiden en vruchten en zwerven wat rond in de tuin. Iemand komt met een enorme pompoen aanzetten. Mille probeert hem te tillen maar dat lukt natuurlijk met geen mogelijkheid. Als opa komt helpen gaat het een stuk beter.

De eerste gang wordt geserveerd, een frisse salade. Terwijl we eten zegt Jette dat ze eigenlijk nog heel graag naar de WalMart willen om de nodige boodschappen te doen voor we morgenochtend op reis gaan maar ze zijn er steeds niet aan toegekomen. Ik stel voor dat ze nú gaan, dan passen wij met z'n allen op Hugo. Het is tenslotte niet zo formeel allemaal, wij zitten hier best en iedereen gaat een beetje z'n eigen gang. Ze zijn blij met het voorstel en zo wordt de blauwe Landrover gestart, wat na enkele pogingen lukt. Jette kruipt achter het stuur, het hek wordt opengeschoven en weg zijn ze. Goed geregeld!

Na de salade krijgen we een lekkere stoofpot geserveerd in een soepkom. Goed gevuld, het zou bij ons op een winterse dag niet misstaan. Ik neem niet al te veel om ruimte te houden voor de volgende gangen. Intussen wordt alles aan de kooktafel opgeruimd, afwassen gebeurt aan de buitengootsteen. Zoals overal hier met koud water en een sponsje. Om het vet toch goed te kunnen verwijderen gebruiken ze een soort pasta die ze op de spons smeren. Het werkt als een tierelier maar of het nu echt verantwoord is? Ik heb begrepen dat het in Amerika in elk geval niet verkocht mag worden.

            

Intussen wachten wij de dingen af die komen gaan (lees: eten). Alleen, die komen niet...De tijd verstrijkt, het wordt donker. Mauricio belt en vraagt of wij vast wat wortels willen koken voor Hugo. Natuurlijk willen we dat. Ik zoek in de keuken naar een pan en vraag aan Olga hoe het fornuis werkt. Ze heeft geen idee, want zelf kookt ze nooit... Dus draai ik maar aan een knop in de hoop dat het de goede is en dat is het geval, het pannetje wordt warm. Als Jette en Mauricio terugkomen zijn de wortels net gaar. Naast het pannetje voor Hugo staat nog een enorme pan. Mauricio kijkt erin en hij zit vol met arroz con pollo! Dat was kennelijk voor vanavond bedoeld, maar niemand maakt aanstalten om er iets mee te doen. Mauricio en Jette begrijpen het ook niet. We laten het maar zo, echt honger hebben we niet en voor M en J is er nog genoeg over van de stoofpot. Wij vertrekken naar ons eigen stekje, tenslotte moeten we allemaal nog een en ander inpakken want morgen vertrekken we voor onze rondreis. Hugo krijgt z'n worteltjes en dat smaakt hem opperbest!

Vrijdag 22 december - dag 5: La Guácima

Waar rook is, is vuur. Maar al te waar. Als we bij Mauricio's moeder in de tuin staan zien we dikke rookwolken vlak achter de muur. Mauricio gaat direct kijken en wij natuurlijk ook. We zien een enorm vuur, door de buurman aangestoken. Terwijl wij erbij staan gooit hij lachend nog een plastic container in de vlammen...Mauricio meldt het onmiddellijk bij de autoriteiten. Het is ten eerste verboden omdat het slecht is voor het milieu en ten tweede omdat het vliegveld van San Jose vlakbij ligt. Hoe het is afgelopen weten we niet, maar het dringt tot me door dat het toch wel een haast onhaalbare zaak is om de milieuvervuiling mondiaal te keren als je niet iedereen kunt overtuigen van het belang ervan. Toch is juist dit land heel hard bezig om klimaatneutraal te worden en neemt men allerlei milieuvriendelijk maatregelen. Terecht wordt wel als kritiek aangemerkt dat de infrastructuur nu niet bepaald meewerkt in dit opzicht, daar valt nog een flinke inhaalslag te maken. Of niet, want zoals één van de tico's die we spraken zei: 'Zonder deze slechte wegen is het ons land niet meer: pura vida!'. Tja, zo kun je er ook naar kijken. 

Over vuur gesproken, wat erg opvalt hier is dat er niemand rookt. Gewoon helemaal niemand! Tenminste, wij hebben het niet gezien. Dat is wel heel opmerkelijk. Nergens zie je rookplekken maar dat is dus ook niet nodig. Gevoegd bij de al genomen milieumaatregelen levert het niet alleen voor de bevolking maar ook zeker voor het klimaat iets goeds op.

Goed, dag 5. 
Vandaag gaan we naar Cartago, naar de plek waar Jette gewoond heeft toen ze 17 was, en naar de Universiteit waar Mauricio gewerkt heeft. Ook willen we nog langs de vulkaan Irazú, of in elk geval daar in de buurt rondkijken (het is een Nationaal Park). M's moeder gaat ook mee. We komen niet heel snel op gang, onder andere omdat we eerst nog een kijkje nemen in het huis van Ezequiël junior. Dat ligt naast het huis van zijn ouders en het ziet er van buitenaf niet veelbelovend uit. Maar schijn bedriegt: het is prachtig. Modern en van alle gemakken voorzien.

In het huis van Ezequiël junior.

We vertrekken uiteindelijk rond half elf. De eerste drie kilometers, slalommend over wegen vol kuilen, verlopen vlot. Toen draaiden we de snelweg op en....vast stonden we weer. Het synoniem voor snelweg is hier slakkengang, dat wil zeggen als je geluk hebt. Om niet in herhalingen te vervallen hou ik het kort: we deden dik twee uur over ongeveer 7 kilometer. Nog niet eens in de búúrt van Cartago. Wel in die van een mega shoppingmall en gezien de hamburgerbehoefte van enkele personen de aangewezen plaats om maar een parkeerplek te zoeken. Nou, ook dat viel niet mee. Uiteindelijk werden alle passagiers inclusief kinderen er maar uitgezet bij een ingang zodat de chauffeurs rustig rondjes konden blijven draaien in de hoop op een vrij plekje.

We begeven ons naar boven. Druk is het, onvoorstelbaar druk. Er zijn gelukkig wel een paar tafeltjes vrij in het 'Food Center' zodat we in elk geval kunnen zitten. Maar met mij gebeurt er iets vreemds: ik krijg het spaans benauwd, het zweet breekt me uit. Enorm veel herrie, het is er ook heel warm en vol. Ik wil maar één ding: weg! Om te voorkomen dat ik onderuit  ga (wat ik mijn hele leven nog niet gedaan heb). Bert gaat mee en we vinden bij de ingang een rustig plekje waar we wel een half uur zijn blijven zitten. Er komt een steward langs die vraagt of we iets nodig hadden en ze brengt op mijn verzoek een glas koud water. Toen ik dat eenmaal binnen had, en Jette was komen zeggen dat ze nog wat wilden blijven om inkopen te doen - prepaid telefoonkaarten, ander autostoeltje voor Hugo - zijn we weer naar boven gegaan. Niets meer aan de hand! Pfff....

Mauricio heeft inmiddels twee prepaid simkaarten gekocht met elk 3 gigabyte geheugen. Ik krijg er een en Daan ook, zodat we allebei de Waze kunnen gebruiken in het vervolg. Bovendien kunnen we elkaar dan in noodgevallen altijd bereiken per telefoon. Reuze handig en helemaal niet duur, €15 per kaart. Een aanrader dus.
Het babystoeltje was ook gauw gevonden. Het huurstoeltje was van zo'n slechte kwaliteit dat iemand constant Hugo's hoofdje vast moest houden wilde het er niet afgeslingerd worden. Het nieuwe exemplaar is niet alleen veel beter maar ook veel goedkoper: $40, terwijl huren $5 per dag kost. Het huurstoeltje hebben we dan ook teruggebracht.
Iedereen gaat daarna een beetje z'n eigen gang en dan blijkt dat het winkelcentrum weliswaar heel groot is maar niet onoverzichtelijk. We konden elkaar dus makkelijk terugvinden.

Cartago hadden we uit ons hoofd gezet, toen we terugreden werd het alweer donker. Hoewel de dag totaal anders liep dan gepland kijken we toch tevreden terug. Het was eigenlijk helemaal niet erg. Pura Vida!

Donderdag 21 december - dag 4: La Guácima: Sarchi

 Even een opmerking vooraf: het blijkt dat er bij de mobiele versie (telefoon, tablet) een witte rand om de foto's komt. Ook vallen daar de bijschriften van de foto's weg. Wil je het oorspronkelijke blog zien moet je dus óf op je pc/laptop kijken, óf onder op je mobiele apparaat op 'internetversie/desktopversie' aanklikken.

Weer een ander ontbijt vandaag: tortillas met roerei. We krijgen er een soort zure room bij waar flink suiker doorheen is geroerd. Het kan mij niet bekoren maar de anderen smullen ervan. Had ik al gezegd dat de koffie hier verrukkelijk is? Abelisa schenkt onze bekers vol 'hasta arriba': tot de nok toe. En het zijn bepaald al geen kleine bekers, ik schat zo'n 0,4 liter. We worden er in elk geval goed wakker van.

Het is ontzettend handig dat we bijna allemaal in meer of mindere mate Spaans spreken. Er wordt dus heel wat afgepraat. Het blijkt dat de hele familie zo'n beetje uit ingenieurs bestaat, zowel de mannen als de vrouwen. Hoewel de vrouwelijke tak zich nu alleen met het huishouden bezighoudt...dat is dan wel weer jammer. Maar voor ons wordt duidelijk dat Mauricio het bij hem overduidelijk aanwezige bèta-gen dus in de genen heeft meegekregen (als Mille hem vraagt iets voor haar te tekenen verschijnen er slechts wiskundige formules op haar tekenbordje!) Hopelijk heeft hij daarvan ook wat aan Hugo doorgegeven, wij zijn allemaal van die verstokte alfa's die nog geen a² van b² kunnen onderscheiden - en dit zal dus ook wel onzin zijn ;).

Na het ontbijt rijden we naar een ander familielid, Irmina en haar gezin. Ze wonen dichtbij maar het voelt veel meer buiten, het huis is vanaf de weg gewoon zichtbaar en niet verstopt achter muren of hoge hekken. Er is een enorme tuin achter het huis waar de schommelstoelen al klaar staan. Ook hier worden we weer heel hartelijk ontvangen, we worden echt beschouwd als familie. Er scharrelt een jochie rond van een jaar of 5, Mille wordt direct door hem geconfisqueerd en dat laat ze zich met zichtbaar plezier aanleunen. Aan een tafeltje met kleurboeken zijn ze samen eindeloos zoet - taalproblemen spelen geen enkele rol. Mooi om te zien! Wij krijgen een verfrissend drankje aangeboden, Hierbabuena, wat vooral bestaat uit verse (spear)mint en water. IJskoud en ontzettend lekker!

 

  

Hierna staat een bezoekje aan Sarchi op het programma. Daar worden de ossenwagens gemaakt en vooral beschilderd die zo karakteristiek zijn voor Costa Rica. Je ziet ze veel terug maar dan in miniatuurformaat: bijvoorbeeld als servethouder! Is het nu echt traditioneel of meer iets voor toeristen? We gaan het zien.

Vol goede moed programmeren we de Waze de goede kant op in de verwachting dat die ons ook behoedt voor files of ons in elk geval daarvoor waarschuwt. Helaas helpt het niet echt: nog maar net op weg lopen we grandioos vast op de snelweg. We blijven echter geduldig - Jette heeft ons aan het begin van de reis ingepeperd dat geduld hier een eerste levensbehoefte is - en hopen dat het toch weer min of meer gaat rijden. Niet dus. Een paar keer willen we dan maar omdraaien, maar net op zo'n moment zet alles zich weer een beetje in beweging. Dus wachten we opnieuw. Een kwartier later besluiten we dat het mooi geweest is, we gaan keren en omrijden. Terwijl de auto al half op de andere weghelft gedraaid wordt komt er opeens in razende vaart een motoragent aanrijden. En nog een. En een politie-auto. Gauw terug maar! De boetes zijn hier niet misselijk. Even later komt er - jawel - een peloton wielrenners aan....en is het meteen duidelijk hoe deze opstopping is ontstaan. De Vuelta van Costa Rica! En nu durven we niet meer om te keren. Na een kleine kopgroep zien we achtereenvolgens een stuk of vier achterblijvers passeren, gevolgd door weer een grote groep renners. Opeens steekt Daan zijn kop door het autoraampje - die IT-ers zijn duidelijk gewend aan pop-ups - om te zeggen dat het nu waarschijnlijk wel klaar is, Mauricio denkt dat ook. Toch nog maar even wachten dus. Uiteindelijk staan we bijna anderhalf uur stil en dan geloven we het wel: als een volleerd coureur gooit Mauricio het stuur om, geeft plankgas en wég zijn we! Daan volgt onmiddellijk zodat het hele gezelschap weer compleet is.

Het kost ons nog meer extra tijd, omrijden is hier makkelijker gezegd dan gedaan. We moeten een enorme extra lus maken om Sarchi te bereiken en dan slaat ook de honger toe. We vinden een leuk restaurantje in Grecia, vlak voor Sarchi. Er is een flinke speelhoek zodat Mille zich ook prima kan vermaken en wij slaan enorme porties rijst met vis/kip naar binnen. Je kunt hier vaak kiezen tussen arroz con camarones/pollo of camarones/pollo con arroz. In het eerste geval krijg je gewoon minder garnalen of kip, in het tweede geval meer. Mauricio vindt het hier aan de prijs, wij kunnen er wel mee leven. Tussen de €6 en €7,50 zijn we ongeveer kwijt aan een maaltijd. Het smaakt opperbest.

Na het eten gaan we dan eindelijk, met flinke vertraging, naar Sarchi. Bij de fabriek van Joaquín Chaverri stoppen we, er is een grote maar geheel lege en zelfs afgezette parkeerplaats. Hmm....wat klopt hier niet?? Nou, de fabriek wordt gerestaureerd en is dus gesloten...tja. Het hele eind voor niets gereden? Nee, toch niet. De eigenaar is er wel, en die geeft ons heel veel uitleg. Zijn over- overgrootvader blijkt een van de uitvinders van de kar geweest te zijn. Eind 18e eeuw was er behoefte aan een beter transportmiddel voor de koffiebonen en aldus werd de ossenkar ontwikkeld. In eerste instantie werden ze niet gedecoreerd, maar van begin 20e eeuw ontstond het gebruik de wielen van geometrische en felgekleurde patronen te voorzien. En ach, als je toch eenmaal aan het schilderen bent kun je de rest ook wel doen toch? Zo werden de karren van saaie houten objecten tot kunstwerken verheven. Per dorp werden zelfs eigen patronen ontwikkeld zodat daaraan herkenbaar was waar ze vandaan kwamen. Handig bij het transport in de haven.

Bert bij een van de schilders die nu de buitenmuur
van de fabriek onder handen neemt

De allergrootste ossenkar, tentoongesteld in het
centrum van Sarchi. Hieronder twee karren die in de
koffieplantage stonden maar niet meer in gebruik zijn.

 

In de tegenoverliggende souvenirwinkel dwalen we nog een tijdje rond om onder andere houtsnijwerk maar ook schitterende schommelstoelen te bewonderen. Daarna rijden we door naar het centrum om de grootste ossenkar ter wereld te bewonderen. Een eyecatcher inderdaad, maar natuurlijk puur als statussymbool gebouwd. En helaas achter een hekwerk zodat het moeilijk is om foto's maken. 
Mille gaat helemaal los in het aanlendende speeltuintje waar ze al snel contact krijgt met een meisje dat een afbeelding van Peppa Pig op haar trui heeft staan. Aan schone speelgrond doen ze hier niet zo, zodat Mille er al snel zélf uitziet als een varkentje. Maar dat maakt allemaal niet uit, ze kan thuis in de tobbe en al met al hebben we weer een hele leuke dag. In het donker komen we thuis en 's avonds kijken de mannen gezamenlijk voetbal op tv. Dat is tenslotte universeel, de kreten die hier geslaakt worden bij een net gemiste kans verschillen in niets van die in Nederland!

Woensdag 20 december - dag 3: La Guácima - Tamales en de Doka koffieplantage

Tamales voor het ontbijt! Dat is wel het lekkerste wat je je voor kunt stellen, zelfs voor ons als ‘geef ons maar toast en jam’-types. Gisteren had Abelisa me al laten zien dat ze een hele koelkast ermee vol had liggen maar nu mochten we het dan echt proeven. Het is maisdeeg dat gevuld wordt met een vlees-, kip- of kaasmengsel. Daarna wordt het geheel in een bananenblad gevouwen en met een touwtje dichtgemaakt. Tot slot worden ze gaargestoomd, vergelijkbaar met de Chinese bapaobroodjes. Het is een tamelijk bewerkelijk recept en daarom maken ze er een mooi familiefeestje van: er worden zoveel mogelijk mensen opgetrommeld om mee te helpen. Het wordt een gezellige boel met als resultaat een enorme berg tamales. In de koelkast kun je ze ongeveer een week bewaren maar in de vriezer blijven ze maanden houdbaar.
We eten ze met Salsa Lisano, heel veel gebruikt hier bij van alles en nog wat. Op je eieren of over de gallo pinto ‘s morgens bij het ontbijt, over de rijst, over het vlees, noem maar op. De heren nemen allebei twéé tamales voor hun rekening, wij houden het bij één. Maar lekker dat ze zijn!

                       

                       

De kookpot waarin de tamales
uiteindelijk verdwi

Na het ontbijt gaat eerst Mille in bad. De douche geeft alleen maar koud water en dus kookt Abelisa een grote ketel water die ze daarna leegkiepert in een grote plastic teil. Werkt uitstekend! Na het badderen pas ik even op Mille terwijl Inger, Bert en Daan een eindje de straat in gaan lopen om te zien wat daar te beleven valt. Nou ja, straat is een groot woord: onverhard en enorme kuilen. Maar dat is hier heel veel het geval. Ze komen terug met foto’s die een aardig beeld geven van de omgeving:

Yucca's, voor export naar...
Nederland!

Mauricio heeft een tour besproken bij een koffieplantage, dus stappen we in de auto’s en met behulp van routeplanner Waze gaan we op pad. We hadden geen kaart van Costa Rica gekocht omdat we al begrepen hadden dat er vrijwel nergens aanwijzingen of wegwijzers staan, laat staan straatnamen. Iedereen werkt met Waze en houdt dat ook bij zodat je meteen ziet waar opstoppingen zijn (veel!) en waar politiecontroles.
Eerst stoppen we nog bij een restaurant voor de lunch. Op aanraden van Mauricio bestellen we een paar grote schalen met eten zodat er voor iedereen wat te kiezen is. Het smaakt goed! 

Dan moeten we opeens toch nog haasten, de rondleiding op de plantage begint over een klein uurtje en het is nog een flink stuk rijden. Ondanks de Waze rijden we nog een paar keer verkeerd, de gps reageert wat traag soms en dan ben je zomaar de afslag al voorbij…maar Mauricio belt even en ze beloven op ons te wachten. Een half uur te laat arriveren we bij de Doka-plantage, maar het geeft helemaal niets. Sowieso is niemand hier ooit op tijd geloof ik! 

We kopen kaartjes en betalen voor ons als buitenlanders 2x zoveel als voor José (neef van Mauricio die ook mee is) en Mauricio. Locals, nietwaar? We worden hartelijk ontvangen door een uitstekend Engels sprekende dame. Eerst krijgen we een klein kopje sterke koffie met een vleugje kaneel, om warm te worden geloof ik. Nou ja, dan hadden ze beter ijskoffie kunnen geven ;)

We gaan op pad. Van tevoren had ik gedacht dat we over enorme velden met koffiestruiken zouden banjeren maar dat is niet het geval. We zien ze natuurlijk wel, en ook de plukkers die hard aan het werk zijn, maar verder lopen we vooral door het verwerkingsgedeelte. We horen dat de plukkers, die vooral uit het naburige en zeer arme Nicaragua komen, per geplukte mand $2 verdienen. Een beetje plukker haalt ongeveer 15 manden per dag, dat is dus $30. Bepaald geen vetpot. Wel krijgen ze gratis huisvesting, water en elektriciteit, dat scheelt nog iets. Maar het leven is hier gewoon duur, de prijzen zijn vergelijkbaar met die in Nederland en in sommige gevallen zelfs veel hoger (voor zuivelproducten bijvoorbeeld). Om het inkomen wat op te vijzelen werken er dan ook kinderen op de plantages. Dat mag officieel niet, in Costa Rica is kinderarbeid streng verboden. Maar ja…
Mille heeft contact met een jonge plukster, ik schat haar een jaar of 10. Het meisje kan haar ogen haast niet van die kleine blonde Holandesa afhouden! Ze dralen wat om elkaar heen en uiteindelijk neemt Mille afscheid met een welgemeend ‘bye bye!’. Twee werelden, zó ver van elkaar.

De reis van de koffieboon, van plant tot dat lekkere bakkie, wordt ons goed duidelijk. Erg mooi om te zien hoe het proces nog net zo verloopt als pak ‘m beet honderd jaar geleden, zelfs de machines zijn niet echt aangepast. We zien alles in bedrijf en dat maakt het heel inzichtelijk. Handmatig, met pinnetjes in een bord met cijfers, wordt bijgehouden hoeveel ladingen er gelost zijn in de spoelbakken.

Spelen in een berg koffiebonen....véél leuker dan in zand!

Hugo ontbreekt, die ligt heerlijk te slapen
bij z'n tante en z'n andere oma!

Hugo ontbreekt, die ligt heerlijk te slapen

Al met al zijn we zo een dik uur verder en dan hebben we nog nét tijd genoeg om de vlindertuin te bekijken. De vlinders zijn ‘s morgens veel actiever, maar we zien er toch wel veel rondvliegen. Vooral de grote blauwe Morpho is schitterend. Als hij vliegt tenminste, zodra hij gaat zitten klapt hij zijn vleugels dicht en zie je een afschrikwekkend oog. Heel geschikt om potentiële vijanden om de tuin te leiden.

Morpho, met gesloten vleugels

Natuurlijk heeft Mauricio extra veel belangstelling voor deze vliegertjes, hij onderzoekt namelijk – op de universiteit van Groningen, in het team van professor Doekele Stavenga – de werking van hun ogen met als doel deze kennis in te zetten bij bijvoorbeeld de productie van sensoren die in robots geplaatst worden. Of zoiets. In elk geval komt hij met een dood exemplaar aanzetten om dat ons van dichtbij te laten bekijken. 

Lesje van de meester....

Het is al donker als we terugrijden. We doen nog even een paar boodschappen en gaan dan ieder naar ons eigen onderkomen. Morgen willen we naar Sarchi, waar de traditioneel beschilderde ossenkarren vandaan komen en nu oefenen we nog even flink ons Spaans met Abelisa en Ezequiël, die het maar wat leuk vinden dat we er zijn.